X
تبلیغات
مدیسه
رایتل


خونه ی خیالی

زخمی ام  

و آیینه های بیمار ، 

دلتنگی های این روزهایم را نشان نمی دهند !! 

دیوار ِ مهربانی ام خزه بسته است و  

نم نم ِ باران ِ این دقایق را  

از زیر ِ چتر ِ غم به نظاره نشسته ام !! 

گوش هایت را نزدیک بیاور ،  

تا غریبه ها نشوند !! 

من از امروز  

و حتی در هیچ فردایی ،  

از عشق ِ تو قالب تهی نمی کنم  

و قطره ی ِ دلم میل ِ دریای ِ نگاهت را ندارد !! 

 

نوشته شده در یکشنبه 29 فروردین‌ماه سال 1395ساعت 17:08 توسط ر ف ی ق|

از رنگ پریدگی آسمان و

فصل های مه زده ... خسته ام !!

خسته ام از شبنم های یخ زده

از دل های شب زده

از بی سرانجامی ها

از وقتی دست هایم فقط از روی عادت می نویسند !!

این جا ،

در این وادی ِ دل های فریفته !!

دنیا همیشه عرصه ی پیچیده بودن است

و آدم که صاف و ساده باشد ،

به جایی نمی رسد !!

خسته ام

خیلی خسته ...



نوشته شده در سه‌شنبه 22 دی‌ماه سال 1394ساعت 14:31 توسط ر ف ی ق|

بی تاب ِ از تو گفتنم ٰ

ای معشوقه ی خسته ی پایان گرفته ام !!

بی تاب از تو شنیدنم ٰ

ای نگاهت ٰ نخی از مخمل و ابریشم !!

با این که موهایم رنگ و بوی زمستان گرفته ٰ

با این که فالی نمانده تا با تو یلدایی اش کنم ٰ

با این که عشقی نمانده تا با تو لیلایی اش کنم ٰ

با این که یلدای تلخ با تو نبودن رسیده است !!

با این همه

من هنوز به آغاز فصل سرد ایمان نیاورده ام !!

ای انتهای خوب تمام محال ها !!

فانوس نفس های من ٰ

در این شب های سرد ٰ

پرسه در بی هویتی می زنند !!

و لحظه های کاغذی و

خاطرات بایگانی ٰ

در مقابل چشم های پینه بسته ام ٰ

رژه می روند و

 شانه هایم آکنده از درد و پریشانی ست

حؤای خوب من !!

هر چند

خنده های لب پریده ام ٰ

جایشان را به گریه های َ بی اختیار داده اند !!

اما

یقین داشته باش ٰ

دوباره

به رسم شب های یلدا ٰ

از خیال َ تو سیب می چینم !!

من هنوز به آغاز فصل سرد ایمان نیاورده ام !!





نوشته شده در شنبه 28 آذر‌ماه سال 1394ساعت 13:31 توسط ر ف ی ق|

آفتاب ِ دلمان بذل ِ دلتنگی هایتان و

آشفته حالی مان ، فدای ِ نازکی ِ خیالتان بانو !!

می دانیم که

خاطرتان نا شکیب است و

شِکوه های ِ ما بی نهایت !!

با اینهمه هنوز هم ،

برایمان مثل ِ ماه ِ برکه می مانید

و ما غریق ِ مست ِ شب هایتان  !!

هنوز هم مثل ِ قاصدک ها در میان ِ کوچه ها ، پر پر  می شویم برایتان      

و مثل ِ باران چکه چکه می چکیم به پایتان 

هنوز هم شما را در تمام  ِ ثانیه هایمان ادغام می کنیم   

و قلبمان از شعله نگاهتان ، داغ و پر تپش می شود !! 

 

راستی تا یادمان نرفته : سلام ... 

 

پی نوشت : چون ساعت رفتن برسد ، الفت ِ هستی    صد پاره شود ،باهمه پیوستگی ِ ما 

                    روح ِشاعر و ترانه سرای عزیز معینی کرمانشاهی که روز ِ گذشته  

                    بدرود حیات گفتند ، شاد

نوشته شده در چهارشنبه 27 آبان‌ماه سال 1394ساعت 15:06 توسط ر ف ی ق|

در میان لحظه های سرشار از هبوط ِ  خاطره ها ، 

دست هایت را به یاد می آورم که  

بستر ِ  بی انتهای سادگی بود !! 

و قدم های ِ صبورت که با آن عشق را اندازه می کردی !! 

و خیسی ِ چشمانت که برای آرزوهایم ، دروازه ی ابدیت  بود !! 

آه ای خویشاوند ِ احساس ِ من 

من خسته ام از آهنگ های بی کلام 

از آسمان ِ بدون رنگین کمان ِ پس از باران

از گلدان های ِ خالی یک روز ِ بهار  

از عصیان ِ فاصله ی  پس از آخرین دیدار 

از سهم ِ نابهنگام ِ‌خودم از بذل ِ چشم هایت  

آه ای آشنای دردِ من   

من می ترسم از  

قفس ِ کهنه ی شب 

از تیرگی ِ رنگ ِ غروب 

از تاریکی ِ شب ِ متروکه 

از بادی که شقایق ِ احساسم را پرپر کند  

و از کابوسی که شمع ِ گرم ِ لحظه هایم را فوت کند   

 

روزنوشت : هنوز هم  

             شکوه ِ روییدن نیلوفر ِ کلامت در مرداب ِ بی ته ِ آیینه ام ، 

            مرا سرشار ِ  از بودن می کند ...  

پی  نوشت : 

            هویت ِ  پیوند ِ من و تو  چقدر اجتناب ناپذیر است  !!

نوشته شده در شنبه 25 مهر‌ماه سال 1394ساعت 12:18 توسط ر ف ی ق|

یک بغل  پاییز ِ  مهرانگیز 

یک دنیا حرف ِ ناگفتنی 

یک سبد تنهایی و دلتنگی 

یک عالم حس ِ خوب ِ به همراه تو بودن ها 

تو پر از از شوق ِ پریدن  

و من ر ف ی ق شاپرک ها 

تو درپی عطر ِ رازقی ها ، نسترن ها 

ومن در فکر ِ گلدان ها 

یادت بخیر دختر ِ خوب ّ آبادی  

و یادش بخیر ، دنیای واقعی ِ احساس 

و یادش به خیردنیایی که در آن 

 رقص ِ گیسوانت مرا یاد ِ رقص ِ  شاخه های ِ بید در کفِ نسیم می انداخت  

و یادش بخیردنیایی که در آن 

 شانه هایت همچون صخره های ِ سخت و پرغرور 

 مرا یاد ِ شکوه ِ اجدادمان در گذر زمان می انداخت !! 

و حالا دوباره  قدم به دنیای واقعی می گذاریم 

فارغ از هرکه و هر چه مجازی ست   

بهار می شویم در نگاه ِ هم 

و بانگ بر می آوریم : 

(( حضرت عشق بفرما که دلم خانه ی توست )) 

نوشته شده در یکشنبه 12 مهر‌ماه سال 1394ساعت 16:36 توسط ر ف ی ق|

بعضی ها انگار با احترام به تعصب ِ انقضا خورده شان  

قصه ی جنونشان را  

با آب و تابی وصف ناشدنی توصیف می کنند !! 

و یا اینکه برای منیژه ی شاهنامه شان  

بسیار زنانه !! 

شاهنامه ی بیژن بودن می سرایند و  

با فخری مردانه  !!  آن رامی فروشند  

غافل از این که  

دنیای این روزها  

دیگر برای هیچ قیصری دست نمی زند !!! 

و اما دنیای ذهن این گونه بیژن های لچک به سر  

 

پیشکش همان اولی ها و دومی هایش  !!

ما مانده ایم در سومی بودنمان   

  

پابندیم به هر چه از گذشته آمده  

هنوز مدرنیته را به جان ِ سنت هایمان نینداخته ایم   

و اصالت ِ تفکرمان را به تایید هیچ هنجاری نخواهیم فروخت

نوشته شده در یکشنبه 5 مهر‌ماه سال 1394ساعت 13:49 توسط ر ف ی ق|

ای غزلواره ی آرام  

سلام 

هوای برکه ی چشم های زلالت خوب است !؟ 

از آسمان بلند نگاهت چه خبر !؟ 

خاطرات آن سال هایت درد نمی کند !؟ 

هنوز در خیابان ِ‌ ورود ممنوع ِ عشق قدم می زنی !؟ 

هنوز خانه ی احساست را اجاره می دهی !؟ 

هنوز با چشم هایت آلبالو گیلاس می چینی !؟ 

بگذریم ... 

از احوالات من اگر خواسته باشی  

هنوز هم چشم هایم مثل شب های بارانی ست  !!

هنوز هم دلم مثل ﭘرنده های زندانی ست !!

هنوز هم صدایم مثل بغض قناری ست !!

هنوز هم افکارم سرشار از سرگردانی ست  !!

من هنوز هم تلخ گریه می کنم  

من هنوز هم نتوانسته ام که در این فضای تنگ ِ بی آواز  

کبوترهای عشقم را ﭘرواز بدهم !! 

من هنوز هم در چاردیواری ِ ملال ِ خودم  

بال ِ ﭘروازم را به نگاه ِ تو بسته ام   

 

نوشته شده در سه‌شنبه 17 شهریور‌ماه سال 1394ساعت 11:27 توسط ر ف ی ق|

هم تبار ِ توام 

از قبیله ی ِ آدم و حوا 

مضمون ِ هر چه احساس  

پر از بابونه و باران  

من هنوز هم در کوچه پس کوچه های ِ بهشت  

به دنبال ِ  تو می گردم و  

سیب های ِ سرخ و سفید را  

فقط به خاطر ِ تو می چینم  !! 

و تو هنوز هم از من سیب می خواهی !! 

و من هنوز هم بهشت را به یک لبخند ِ تو می فروشم !!! 

نوشته شده در یکشنبه 1 شهریور‌ماه سال 1394ساعت 13:45 توسط ر ف ی ق|

عصر ها که عشق به سرم می زند !! 

در هوای چیدنت  

از هوا سرشار می شوم و  

با وا‍‍‍‍ژه های مبهم و  

کلمات در هم ریخته  

برای گیسوانت دوبیتی و 

برای نگاهت قصیده و 

برای احساست غزل می سرایم 

و تو ای خاتون ِ باشکوه ِ شعر های ِ من !! 

بشنو این بغض آخرم را که از دهلیز ِ جانم فواره می زند : 

من با چشم های تو حرف دارم  

نوشته شده در سه‌شنبه 27 مرداد‌ماه سال 1394ساعت 10:50 توسط ر ف ی ق|

حال ِ من بد نیست !! 

نه چنان بی مفهوم ،  

نه چنان سخت 

دلی دارم صاف و ساده 

با اینهمه بهشت ِ کوچک خود را به سیبی نمی فروشم !! 

فقط گاهی وقت ها که احساسم به مضیقه می افتد ، 

حراج ِ محبت  می کنم !! 

نوشته شده در چهارشنبه 21 مرداد‌ماه سال 1394ساعت 11:33 توسط ر ف ی ق|

بی خیال  ِ  همه ی ِ  تلخی ها  

قدری محبت و  

کمی هم وفا  

در سبد  ِ  احساسم  می ریزم  و  

سوار ِ  ارابه ی  ِ  مست  ِ  خورشید  می شوم  و  

می روم  تا تالاب  ِ  مهتاب  

تا آن جا که نیلوفر ِ  آبی  

با زلال  ِ  شانه هاش  

مجابم می کند !! 

نوشته شده در دوشنبه 19 مرداد‌ماه سال 1394ساعت 10:27 توسط ر ف ی ق|

صبح ها  

از خودم بیرون می زنم و  

بغض ِ پنجره ی ِ احساسم را می شکنم و  

با واژه ی ِ داغ ِ  

(( دوستت دارم )) 

تو را از عمق ِ قصه های ِ هزار و یکشب  

بیرون می کشم !!! 

آری ای شهرزاد ِ قصه ساز ِ من !! 

دوستت دارم  

گناه باشد یا اشتباه  

گناه می کنم تو را  !!

من بارها به اشتباه    

نوشته شده در یکشنبه 18 مرداد‌ماه سال 1394ساعت 10:27 توسط ر ف ی ق|

قسم  به  آیه ی  ِ  دلت 

آفتاب  که  می تابد  

غرق ِ  هزار اما  و  آیا  می شوم  !! 

و کوچه های ِ  قلبم  پُر می شود  از  

دقایق  ِ  پُر اضطراب  

گذشته های  ِ  قشنگ 

خاطرات  ِ  گمشده 

اما قسم به لشکر ِ  چشم هایت ، 

در  این  روزها  که  پُر است  از هیاهوی  ِ  مترسک ها !! 

هنوز هم برای  ِ  دیدنت  

پُر از دلیل  ِ عاشقانه ام  

نوشته شده در سه‌شنبه 13 مرداد‌ماه سال 1394ساعت 13:04 توسط ر ف ی ق|

قامت  ِ  نیلوفری  و  

رخسار ِ  مرمری  و  

گیسوان  ِ  ابریشمی  و  

افسون  ِ  نگاه ِ  تو  

نقض  ِ  نجابت می کند !!! 

ای  رُز  ِ  دردانه ی  ِ  من  

این نفس های  ِ  گرم  ِ  تو  

عجیب مرا ، 

یار ِ  پیمانه و مست  ِ  میخانه کرده است !!!

نوشته شده در دوشنبه 12 مرداد‌ماه سال 1394ساعت 11:06 توسط ر ف ی ق|

چقدر بودنت را دوست دارم ،  

وقتی که تو ترسیم ِ یک شعر ِ عاشقانه می شوی  و من به احترام ِ تو چکه می کنم و آب می شوم  

چقدر بودنت را دوست دارم ،  

وقتی که تو مثل ِ  یک حادثه ی ِ  عشق ، پر از ابهام می شوی و من به احترام ِ نگاه ِ تو سرشار  

از سکوت می شوم !! 

چقدر بودنت را دوست دارم ، 

وقتی که تو به اندازه ی ِ لبخند ِ خدا زیبا می شوی و من محو ِ سراپای ِ تو می شوم !! 

چقدر بودنت را دوست دارم ،  

وقتی که تو مثل ِ یک جام ِ شراب ، گیرا می شوی و من ، تباه ِ حساس ِ تو می شوم !! 

چقدر بودنت را دوست دارم ،  

وقتی که تو دیوانه می شوی و من دلم از شوق ِ تو لبریز می شود !! 

چقدر بودنت را دوست دارم ،  

وقتی که تو گل ِ باغ و مرغ ِ هوایم می شوی و من ماهی ِ دریای ِ تو می شوم !! 

چقدر بودنت را دوست دارم ،   

وقتی که تو اسیر ِ جنجال و هیاهوی ِ عشق می شوی و من از این همه غوغای ِ تو  

رسوا می شوم !! 

 

روزنوشت :  این روزها ، هوای ِ دل ها ، آلوده است  

                تو به احساست بیاموز ، 

                نَفَس نکشد !!

نوشته شده در شنبه 3 مرداد‌ماه سال 1394ساعت 12:51 توسط ر ف ی ق|

گیسوی ِتماشایی و

ابروی ِچلیپایی و

ساز ِ زلیخایی و

تب ِ حوّایی تو

من ِ آدم را رسوا می کند !!

ای ماه ِ بی قرینه ی ِ من

مجازات ِ عشق  ِ تو چقدر سنگین است !!



نوشته شده در پنج‌شنبه 18 تیر‌ماه سال 1394ساعت 20:05 توسط ر ف ی ق|

عاشق که باشی ،

خدا  برایت ، 

احساس ِ تازه دم می کند و  

در فنجان ِ عمرت ، 

حس ِ دوباره ی ِ‌ زندگی می ریزد !! 

و تو  

راز  ِ گل  ِ سرخ را خواهی فهمید

نوشته شده در شنبه 13 تیر‌ماه سال 1394ساعت 10:31 توسط ر ف ی ق|

هنوز هم کلی حرف ِ نگفته باقی است  

از خدا  

از زندگی 

از خنده ی ِ گل   

از بوی ِ صحرا  

از آب  

از آیینه  

و زندگی ﭘر است از شادی های ِ بزرگ و کوچک 

که ما ساده از کنارشان می گذریم 

با اینهمه زیبایی  

زندگی ﭘر است از دل های شکسته ای که همدرد می خواهند  

از دل هایی که نسیم ِ سرد می خواهند  

تا از داغ ِ نامردی رهایشان کند  

دل هایی که دغدغه شان شعر است  

شعری مانند این: 

روزگاری ست که زلیخا ، فراوان شده است  

هر ز  ِ چاه آمده ای ، یوسف ِ کنعان شده است  

عشق هم در ﭘس ِ ﭘستوست به قول ِ سهراب 

 ﭘشت ِ دریا دگر آن شهر بیابان شده است  

بی گناهی شده در کوچه ی ِ ما جرم و گناه 

یوسف از  ﭘاکی ِ خود حبس به زندان شده است 

فال ِ حافظ زدم از بخت ِ خوشم حافظ گفت : 

نرگس ِ مست ِ غزل حیف ، که ارزان شده است 

بلبل از شرم و حیا در ﭘس ِ گل خاموش است  

زاغ در انجمن ِ شعر غزلخوان شده است  

ای که از کوچه ی ِ معشوقه ی ِ ما می گذری ، عاقل باش 

یار و معشوقه در این دلکده ارزان شده است  

 

دلنوشت : هنوز هم زندگی در گذر است  

              و من و تو  

              یک رهگذر  

              یادت می آید  

              در آغاز  ِ محبت ها  

              شبی گفتم در  ِ گوشت : 

              رفاقت مرد می خواهد  

پینوشت : لحظه ها می گذرد  

                   آنچه بگذشت نمی آید باز  

                  قصه ای هست که هرگز دیگر 

                  نتواند شد آغاز  

                  دختر مردابی عزیزتسلیت مرا پذیرا باش 

 

نوشته شده در شنبه 23 خرداد‌ماه سال 1394ساعت 13:59 توسط ر ف ی ق|

دخترم کیمیا

نمی دانم ، احمد شاملو کجا و با چه کسی بود که گفت :

(( در اندیشه ی ِ من

بهار

حضور  ِ توست

بودن ِ توست  ))

اما من در اینجا

و از صمیم  ِ قلبم

و بی ریاتر از تمام  ِ پدرهای ِ دنیا

به تو می گویم :

در اندیشه ی ِ من

بهار که نه !!

بلکه تمام  ِ زندگی ام

حضور  ِ توست

بودن ِ توست


پی نوشت 1 : تولدت مبارک دخترم ...

پی نوشت 2 :برایت آرزو می کنم ،تداوم  ِ صداقت و شهامت و راستی را ...



نوشته شده در چهارشنبه 9 اردیبهشت‌ماه سال 1394ساعت 00:09 توسط ر ف ی ق|

(( اول بنا نبود بسوزند عاشقان

   آتش به جان ِ شمع فتد کاین بنا نهاد ))

همه چیز از یک اشتیاق ِ پاک شروع شد

از یک آرمان ِ شیرین

از هاله ای مقدس که

نوید ِ یک عشق ِ تابناک را می داد

و عشق این دلاویزترین حس ِ جهان

مثل  ِ یک افسونگر آمد و

چون پیامبران با خود معجزه آورد و

شاخه های ِ دل را پر از گل کرد و

باغ  ِ اندیشه را غرق ِ احساس

عشق که آمد ،

او شاه ِ شمشادقدان شد و من خسرو  ِ شیرین دهنان !!!

این دفتر  ِ ستایش  ِ نیکویی !!

این نامه ی ِ پرستش  ِ زیبایی !!

این عشق !!

به من آموخت که چگونه در پیش  ِ چشم  ِ یار بمیرم و دم بر نیاورم !!

به من آموخت که چگونه شور  ِدرون را شیرین بیان کنم !!

به من آموخت که چگونه به سودای ِ یک نگاه از جان و مال و خودم بگذرم !!

به من آموخت که (( کمتر از ذره نه ای ، پست مشو ، مهر بورز

                            تا به خلوتگه ِ خورشید رسی چرخ زنان !!  ))

.

.

.

و حالا بی خیال ِ عشق !!

دل ِ پرخونم ، اندوه ِ عمیقی دارد ،

دل

عاشق هم که باشد ،

یک روز می میرد و

زیر  ِ خاکستر  ِ خاموش  ِ فراموشی می پوسد !!

و لحظه هایی خواهد آمد که ،

(( نه رسد باده به دادش

   نه بَرَد راه به دوست ،

  چه کند آن که به او ، این همه بیداد رسید !!؟  ))


پی نوشت : کاش می شد انگشت را تا ته ِ حلق فرو کرد و بعضی

                  دل بستگی ها را یکجا بالا آورد ...



نوشته شده در سه‌شنبه 25 فروردین‌ماه سال 1394ساعت 23:20 توسط ر ف ی ق|

محبوب ِ من سلام  

آرزو می کنم ،  

این ها که می نویسم ،  

آخرین شِکوه از زمستان باشد تا  

نخستین ترانه های ِ بهار !! 

سنگ ِ صبور  ِ من  

اعتراف می کنم که ، 

حرف هایم از جنس ِ حرف هایی است که  

تنها آینه آن را شنیده است و  

رازهایم از جنس ِ رازهایی است که بر تار و ِ ﭘود ِ سینه ام چنگ می زند !! 

تکیه گاه ِ من  

اعتراف می کنم که ،  

ﭘس از تو از ارتفاع بودن رها شده ام و  

در التهاب ِ سرکش  ِ درد سوخته ام  !!

بهترین  ِ من  

اعتراف می کنم که ، 

ﭘس از تو بغض در گلویم درنگ کرد و 

گریه به چشمانم هجوم آورد !! 

دنیای ِ من  

اعتراف می کنم که ،  

ﭘس از تو  ، انحنای ِ افق  ِ قلبم شکست و  

مورد ِ شبیخون ِ حسرت و ترس قرار گرفتم !! 

ای هوای ِ‌ بهار  ِ‌ من  

به همان قبله گاه ِ نیلی ِ عشق ، قَسَم  

شب ها فانوس ِ دعا را در ایوان ِ تنهایی ام آویخته ام و  

روزها به یاد ِ تو با درختان ِ  ﭘر حوصله ی ِ شهر درد و دل می کنم !! 

و به این می اندیشم که ،  

وقتی همه ی ِ دریاها در قلب ِ مهربان ِ تو جریان دارند ، 

چرا من ،  

یک قطره ی ِ ﭘر از هیاهو نباشم  !! 

 

دلنوشت : آفتابت  

               _ که فروغ ِ رخ ِ(( زرتشت )) در آن گل کرده ست  

            آسمانت  

          _ که ز  ِ خمخانه ی ِ (( حافظ )) قدحی آورده ست  

           کوهسارت  

           که بر آن همت ِ (( فردوسی )) ﭘَر گسترده ست  

            بوستانت  

            _ کز نسیم  ِ نفس ِ  (( سعدی )) جان  ﭘَرورده ست 

            همزبانان ِ من اند   

 

 

نوشته شده در شنبه 23 اسفند‌ماه سال 1393ساعت 13:09 توسط ر ف ی ق|

من سکوت ستارگان را دانسته ام
و سکوت دریا را
و سکوت شهر را
وقتی از خروش می افتد .

و سکوت یک زن و مرد جوان را
و سکوتی را که تنها موسیقی می تواند برای آن کلام بیابد .

و سکوت بیشه ها را پیش از بهار
و سکوت بیمار محتضری را که چشمش به اطراف اتاق می گردد .

و از خود می پرسم :آخر این زبان به چه کار می آید ؟
و از عمق کدام احساس می تواند حکایت کند ؟

حیوان زبان بسته در دشت
وقتی مرگ ، کودکش را می رباید ، تنها چند بار ناله می کند .
و ما خود در حضور واقعیات ژرف خاموش می شویم .
کودکی خردسال از سربازی سالخورده ، که بر دکه بقالی نشسته است می پرسد :
چه شد که پای خود را از دست دادی ؟
سرباز پیر را سکوت فرا می گیرد و خاطرش پریشان می شود ،
زیرا نمی تواند ذهن خود را بر واقعه "نبرد گتیسبرگ "متمرکز کند .
لذا با شوخ طبعی به خود می آید و می گوید : خرس آن را خورده است .
کودک در شگفت می شود .
و سرباز خاموش و ناتوان ، بار دیگر به یاد می آورد:
برق گلوله ها و غرش توپها
و خود را که به زمین افتاده است .
و بیمارستان و جراحان و چاقوی تیزشان
و روزهای طولانی در بستر .

اگر می توانست این خاطرات را با کلمات تصویر کند ، هنرمند بود .
اما اگر هم هنرمند بود
هنوز زخمهای عمیق تری بر جانش داشت
که نمی توانست توصیفشان کند .

و بدین سان سکوتی هست در نفرتهای بزرگ
و سکوتی هست در عشقهای عظیم.

و سکوتی در آرامش ژرف اندیشه
و سکوت دوستیهای زهر آگین شده
و سکوت بحرانهای روحی
که آدمی چون برزخ از آن گذار می کند
و شکنجه های متعالی می بیند .
و از ژرفای تجربه ، شهود و رویایی با خود می آورد.
که در سطح دریای زندگی قابل ظهور نیست .

و سکوت خدایان که بی گفت و صوت ، یکدیگر را درک می کنند.

و سکوت شکست .
و سکوت مظلومانی که بیگناه مجازات شده اند .
و سکوت بیمار محتضری که ناگاه دست شما را می فشارد .

سکوت میان یک پدر و فرزند
وقتی که پدر نمی تواند تجربه زندگیش را حتی به قیمت بدگمانی ،برای پسر بازگوید.

و سکوت میان دو همسر
و سکوت آنها که دستشان از دامن مقصود کوتاه مانده است .
و سکوت فراگیر ملتهای در هم شکسته و رهبران مغلوب .

و سکوت لینکلن وقتی به فقر کودکیش می اندیشد .
و سکوت ناپلئون ، پس از واترلو .
و سکوت ژاندارک ، آن لحظه که در شعله های آتش فریاد می زند :
عیسای مقدس .
و در همین دو کلمه : تمامی رنجها و امیدهایش را آشکار می کند.

و سکوت پیری و کهنسالی
سکوتی سرشار از حکمت و بینش .
و سکوتی ماورای بیان ، برای آنان که عمری دراز نکرده اند.

و سرانجام سکوت مردگان .

اگر ما زندگان از بیان تجربیات ژرف خود ناتوانیم
جای شگفتی نیست که مردگان از تجربه سهمگین مرگ با ما سخن نمی گویند .

سکوت مردگان را نیز باید ، وقتی به خوابگاهشان نزدیک می شویم
به فراست دریابیم و تفسیر کنیم

شاعر: ادگار لی مستر  

دلیل ِ استفاده در این وبلاگ و در این زمان :‌  ...

 

نوشته شده در شنبه 25 بهمن‌ماه سال 1393ساعت 18:30 توسط ر ف ی ق|

(( وقتی مخاطب ِ نوشته های ِ من شدی  

   هنوز مفهوم ‌ ِ آب و آیینه برای ِ‌کلّی از دنیا ناشناخته بود )) 

(( وقتی دریای ِ‌من شدی همه ی ِ آنانی که حالا اقیانوس صدایت  

  می کنند در حال ِ‌کندن ِ‌قنات برای ِ پیداکردن ِ آبی برای ِ رفع ِ‌ 

  تشنگی شان بودند !! )) 

 ای صدفِ‌قصر  ِ سرخ ِ رویاها !! 

ای که واژه هایت طوفان به پا می کند و  

احساست آفتاب می کارد !! 

تویی که باران ،  

عضو  ِ‌ثابت ِ‌صداقت ِ توست  

        

                         تولدت مبارک  

 

نوشته شده در چهارشنبه 15 بهمن‌ماه سال 1393ساعت 12:33 توسط ر ف ی ق|

1)

دلم به پرنده های ِ خاکستری خو کرده است و

در میان ِ عقاب های ِ بی جگر لمیده است !!

دلم به تبسمی ناگزیر

به تماشای ِ دنیا از کنار  ِ پنجره ی ِ تردید خو کرده است !!

دلم همچون سردابه های ِ خیس

برودت ِ همه ی ِ بی وفایی ها را در خود نگه داشته است !!

2)

سَرَم برای ِ حس ِ خوب ِ سادگی درد می کند و

در میان ِ دقیقه های ِ بدون ِ تو سوت می کشد !!

سَرَم به کویر  ِ خشک ِ احساس

به دست ِ شوم  ِ روز ِگار خو کرده است !!

سَرَم همچون دالان های ِ تنهایی

سایه ی ِ همه ی ِ فصل ها را در خود نگه داشته است !!

3)

احساسم از محاسبه ی ِ چند متر  ِ مکعب عشق عاجز است و

در میان ِ بُهت ِ یک نیم روز ِ زمستانی ، یخ زده است !!

احساسم به زمهریر  ِ زمستان ِ نگاهت

به زخم های ِ خُردمایگی و خُدعه ، خو کرده است !!

احساسم همچون سنگ نوشته های ِ نیاکان

دیو  ِ دروغ ِدوستت دارم ها ی ِ تو را در خود نگه داشته است !!

4)

عقلم به قدم های ِ پاورچین و بی سوال خو کرده است و

در میان ِ دلربایی ِ بوقلمون ِ احساست ، پرسه می زند !!

عقلم به صخره های ِ گُر گرفته ی ِ کلامت

به ریاکاری و سُرخی ِ زبانت ، خو گرفته است !!

عقلم همچون دقیقه های ِ عَطَش

آه های ِ بعد از گناه ِ با تو بودن را در خود نگه داشته است !!



نوشته شده در شنبه 27 دی‌ماه سال 1393ساعت 01:39 توسط ر ف ی ق|

سلام ای غم ، ای آشنای ِ مهربان ِ دل ِ من  !! 

می بینی چقدر ، ستون ِ فقرات ِ احساسم خم شده است !! 

می بینی چقدر ، دلواپسی به سراغ ِ خاطراتم آمده است !! 

می بینی چقدر ، کمر ِ مهربانی ام شکسته است !! 

می بینی چقدر ، بغض در ژرفای ِ حنجره ام بیتوته کرده است و  

 واژه ای از درون ِ آن سر نمی زند !! 

می بینی چقدر ، دلگیرم از این روزگار ِ بی اعتماد !! 

می بینی چقدر ، دلم گرفته از این مردم ِ بی ترانه !! 

می بینی چقدر ، دلم پُر است از این بغض های ِ ناگزیر !! 

می بینی چقدر ، دلم تنگ شده برای ِ سفره ی ِ بی تکلف ِ نیلوفر !! 

ای غم ، ای انیس و مونس ِ شب های ِ من !! 

تا کِی دق الباب ِ درهای ِ تمنا برای ِ چیدن ِ یک خوشه ی ِ رویا !! 

بگذار ، ته مانده ی ِ خاکستر  احساسم را به باد دهم !! 

بگذار ،  به سیم  آخر ِ شیدایی بزنم !!  

 

نوشته شده در دوشنبه 24 آذر‌ماه سال 1393ساعت 01:46 توسط ر ف ی ق|

تو  راست می گویی  

رنگین کمان ِ آسمان ِ پاییزی ام !! 

 

این وادی  

دیگر  

وادی ِ فرهاد و شیرین نیست  

که در آن  

عشق باشد و شور و بی تابی !! 

این جا دیگر  

آسمانش گرفته و  

اطلسی هایش شکسته است !! 

 

من از این جا خواهم رفت و  

فرقی هم نمی کند که  

تو یاس ِ رویاهایم را خواهی چید یانه !؟ 

کسی که  (( عاشق )) نباشد  

از (( بی وفایی )) نمی ترسد !! 

 

روزنوشت : یه کاغذ  

               یه خودکار  

               یه نامه  

               ولی حیف که دیگه مرتضی پاشایی اونو نمی خونه

نوشته شده در دوشنبه 26 آبان‌ماه سال 1393ساعت 14:48 توسط ر ف ی ق| 5 نظر|

سلام ای حس ِ محترم   

مزاحم شدم برای ِ احوالپرسی !! 

دلم عجیب برای ِ آن روزها تنگ شده !! 

برای ِ آن روزهایی که ،  

دوتایی  

بی هوا و  

بی مقصد  

به سفر  ِ عشق پا گذاشتیم و  

طلوع و غروب و  

خزان و بهار  هم

سد ِ راهمان  نشد !! 

برای ِ آن روزهایی که ،  

تو غرور نداشتی و  

من دنبال ِ مرهم نبودم !! 

برای ِ آن روزهایی که  ،  

تو مثل  ِ ستاره می تابیدی و  

من مثل  ِ بنفشه می خندیدم !! 

برای ِ آن روزهایی که ،  

تو دلیل  ِ دل افروزی بودی و  

من دل آویز  ِ لحظه هایت  !! 

برای ِ آن روزهایی که ،  

تو یک (( حافظ )) غزل داشتی و  

من یک (( سعدی )) سخن  

برای ِ آن روزهایی که ،  

تو ، تو بودی و  

من ، من  

  

 پی نوشت : دختر مردابی ِ عزیز  

                 جویبار  ِ نغمه ی ِ کلامت ، بی گزند  

                 کاش دنیای ِ مجازی هم آخرتی داشت  

                  تا قلمت به یغما نمی رفت ...

نوشته شده در سه‌شنبه 29 مهر‌ماه سال 1393ساعت 18:24 توسط ر ف ی ق|

آهای رفیق !!

یادم هست !!

یکبار به من گفتی :

روی ِ لبخند ِ تلخت ، داغ ِ یک عشق ِ قدیمی نهفته است

و من به تو گفتم :

بیا و آینده ات را به خیال و انتظار و اندیشه نسپار و

خود را از دهلیز  ِ حسرت رها کن !!

یادت هست!؟

آهای رفیق !!

یادم هست !!

یکبار به من گفتی :

شیشه ی ِ قلبت زیر  ِ سنگ ِ ناداوری ها شکسته است

ومن به تو گفتم :

بیا و در لحظه های ِ تردید ، تبلوری از حقیقت باش !!

یادت هست !؟

آهای رفیق !!

یادم هست !!

یکبار به من گفتی :

رویاهایت را به دریا سپرده ای و آینده ات ،

کوری است که در فضای ِ زمان ، عصا می کِشد

ومن به تو گفتم :

تو را چه ، به آن هایی که عمر  ِ خود را به پوچی و گمراهی می آویزند !!

یادت هست !؟

آهای رفیق !!

یادم هست !!

یکبار به من گفتی :

تاریخ را در مرداب می جویی و

عشق را

چون دسته گُلی پلاسیده به دامان ِ دریا می ریزی !!

ومن به تو گفتم :

بیا و برگ ها را جانماز کُن و مهتاب را آیِنه

و در دل ِ تارک ات ، نشای ِ روشنی بکار !!

یادت هست !؟

آهای رفیق !!

یادم هست !!

یکبار به من گفتی :

سرودهایت هم ، بوی ِ خودکشی می دهد و

ماندنت هم ، اتفاقی است در حاشیه  ی ِ تمام  ِ اتفاق ها !!

و من به تو گفتم :

بیا و خودت را به دست ِ سرنوشت نسپار و

نام و نشانی به رویاها و معنایی به هستی ات ببخش !!

یادت هست !؟

آهای رفیق !!

یادت هست !!

یکبار به من گفتی :

از کنار  ِ تمام  ِ ابرهای ِ سرگشته ای که نمی بارند ،

برایت آغوش گشودم و

در میان ِ صخره های ِ محال ، پناهت دادم !!

ومن به تو گفتم :

 که چشم هایت برایم چشمه ی ِ تمام  ِ رنگ هاست و

این برایم کافی ست !!

یادت هست !؟

آهای رفیق !!

یادت هست !!

یکبار به من گفتی :

به یُمن ِ حضور  تو ،

خستگی و گُم گشتگی ِ میان ِ گردباد و گرداب را به یاد ندارم !!

ومن به تو گفتم :

تنها در کنار  ِ توست که من ،

با رازهای ِ ازلی سخن می گویم !!

یادت هست !؟



روزنوشت : آهای رفیق !! پُر از بُغضم ، شانه ات ساعتی چند !؟





نوشته شده در دوشنبه 24 شهریور‌ماه سال 1393ساعت 02:37 توسط ر ف ی ق|

من ... 

یک وقت هایی ، 

روی ِ یک کاغذ می نویسم  

(( تعطیل )) است و  

آن را پشت ِ شیشه ی ِ افکارم  می چسبانم و  

در دلم  

به تمام  ِ افکاری که در ذهنم صف کشیده اند  

می خندم !! 

من ...  

یک وقت هایی  ،

از شماتت ِ نگاه ِ تو ذوب می شوم و  

در دلم می گویم : 

چقدر حق با  توست !! 

تو ... 

یک وقت هایی ، 

فکر کن که عشق  ِ زیادی  

چشم های ِ مرا کور کرده است !! 

تو ... 

یک وقت هایی  ،

فکر کن که  

چرا سیب ِ نگاهت  

قانون ِ جاذبه ی ِ من شده است !! 

تو ... 

یک وقت هایی ، 

از نگاه ِ عاشق  ِ من بخوان  :

که شاید کمی حق بامن است !! 

خدا ... 

یک وقت هایی ، 

بی بهانه  

عشق را در رگ های ِ ملتهب ِ قلبم جاری می کند !! 

خدا ... 

یک وقت هایی ، 

به بهانه ی ِ ناسپاسی  

نگاهم را در افق ِ انتظار رها می کند !! 

 

پی نوشت : بگذریم با اینهمه ،  

                 مهم این است که ،

                 

                هستم ... هستی ... هست  

 

نوشته شده در چهارشنبه 29 مرداد‌ماه سال 1393ساعت 09:25 توسط ر ف ی ق|

انگار که هفت بندِ حنجره ام را

پُر کرده اند از مُشتی واژه های مست!

انگار که لب هایم را

از خنده پاک کرده اند!!

انگار که دلم اسیر ممیّزیِ واژه ها شده

و گوشم را باز کرده اند برای شنیدنِ واقعیت ها!!

در میانه یِ دفتر زندگی ایستاده ام شاید!!

و یا شاید آخرین برگ اولین دفترِ

چهل برگِ زندگی ام را می بندم

و دفتر بعدی شاید به یک، پنج، ده ، پانزده و یا ... برگش هم نرسد!؟

نمی دانم!!

اما این را با گوشت و پوست و استخوانم حس کرده ام

که این ها که گفتم

نشانه هایی است از ظهور و رسوخِ چهل سالگی در اندیشه ام!!

وچهل سالگی یعنی اینکه؛

از هرجا که راه می افتی عقبی و

به هر کجا که می رسی دیر است!!

چهل سالگی یعنی اینکه؛

اگر به چشمان من نگاه کنی

آغاز غروب را خوب خواهی فهمید!!

چهل سالگی یعنی اینکه؛

آیا افسانه بود آیه هایِ عشق!؟

و یا ویرانه بود سرزمینِ رویا!؟

چهل سالگی یعنی؛

مرزِ خیال و واقعیت

چهل سالگی یعنی؛

تازه فهمیدم که همه چیزِ زندگی ساده تر از آن بود

که به ما دیکته کرده بودند!!
چهل سالگی یعنی؛

«دیگه عاشق شدن ناز کشیدن فایده نداره نداره»

«دیگه دنبال آهو دویدن فایده نداره نداره»
چهل سالگی یعنی؛

«ای دل دیگه بال و پر نداری، داری پیر میشی و خبر نداری»
آری چهل سالگی یعنی اینکه؛

هر روز در سمفونیِ من و آئینه ، ملودیِ تراژدیک چند تارِ سفیدِ تازه از موهایم، جوانی ام را تلخ می کند!!


پی نوشت:

چهل  سالگی به من آموخت؛ دل ها خیلی دیرتر از چشم ها پیر می شوند!



نوشته شده در شنبه 28 تیر‌ماه سال 1393ساعت 01:10 توسط ر ف ی ق| 10 نظر|

این جا

بدون ِ تو

شمعدانی هایش طراوت ندارد !!

این جا

بدون ِ تو

همه ی ِ زندگی ام می لرزد !!

این جا

بدون ِ تو

عشق هم بی اعتبار است !!


دل نوشت : لطفا دلواپس ِ انزوای ِ این روزهای ِ من نباش !!



نوشته شده در شنبه 31 خرداد‌ماه سال 1393ساعت 17:26 توسط ر ف ی ق|

خواب دیدم

خوابی ناتمام

و چقدر مردمان ِ خوابم ،

بی تبسم و نگاه بودند و

ترانه و سرود بر لب هایشان جاری نبود !!

چقدر نام هایشان برایم ناشناس بود

چقدر پُر بودند از خاطراتِ بی صدا !!

چقدر عقده های ِ یادبود داشتند

اسم شهر شان

(( کاشکی )) بود و

شهرزاد ِ قصه گو هم نمی دانست که

زیر ِ گنبد ِ کبود

چه کسی نشسته بود !؟

خواب دیدم

خوابی ناتمام

و چقدر غم ِ آزادگی داشتم

مثل ِ همان چکاوکی که پَرَش شکسته بود !!

چقدر چراغ ها مرده بودند !!

و چقدر بازار ِ قفس فروشی داغ بود !!

خواب دیدم

خوابی ناتمام

من به ناکجا رسیده بودم و

شهرزاد ِ قصه ها هم نمی دانست که

پایان ِ من کجاست !!


پی نوشت با یادی از ایرج جنتی عطایی :

اگر خوابم

اگر بیدار

اگر مستم

اگر هوشیار

مرا یارای ِ بودن نیست

تو یاری کن مرا ای یار

تو ای خاتون ِ خوب ِ من

من ِ تن خسته را دریاب ...


نوشته شده در چهارشنبه 24 اردیبهشت‌ماه سال 1393ساعت 01:27 توسط ر ف ی ق|

می بینی !؟

من ِ دلتنگ ِ احساسی

چه بی هوا ،

روی ِ بُهت ِ واژه هایت به خواب می روم و

چه بی هوا ،

در کشاله ی ِ حروف ِ نوشته هایت ، صف می کشم

می بینی !؟

من ِ دلتنگ ِ احساسی

چه بی هوا ،

به روزهای ِ آمدن ِ تو دلبسته ام و

چه بی هوا ،

طعنه ی ِ نگاه های ِ پیش از این گسسته ات را می چشم

می بینی !؟

من ِ دلتنگ ِ احساسی

چه بی هوا ،

هوای ِ مهربانی ات را کرده ام و 

چه بی هوا ،

عطر ِ نمناک ِ بافه ی ِ عطر ِ حضورت را

روی ِ زخم ِ دقیقه های ِ ملال ِ صبرم می بندم

می بینی !؟

من ِ دلتنگ ِ احساسی

چه بی هوا ،

تن به بادهای ِ موسمی ِ فراغ می سپارم و

چه بی هوا ،

با رویایی از عطر ِ حضورت ،

حریم ِ جنگل ِ فلز و دود را

تا غروب ِ مفرغی ِ شهر ، تاب می آورم !!

می بینی !؟

من ِ دلتنگ ِ احساسی

چه بی هوا ،

گردباد ِ عطش ِ به تو رسیدن را

باجامی از رویا

به جان ِ خود نوش می کنم و

چه بی هوا ،

در مزرعه ی ِ سوخته ی ِ احساسم

عشق ِ به تو را می کارم !!


پی نوشت : بی گمان ، تو تنها نیلوفر ِ این خاکدان ِ مه گرفته هستی که

               از قرابت ِ با تو ،

               تکه های ِ این دل ،

              آسمانی می شود ...

دل نوشت : من ِ دلتنگ ِ احساسی ، بی هوای ِ تو ، هوای ِ گریه دارم ...


نوشته شده در چهارشنبه 27 فروردین‌ماه سال 1393ساعت 00:42 توسط ر ف ی ق|

خدای ِ من !!

از میان ِ پلکِ آسمانت ،

چکه چکه شوق

بر سر ِ بنی آدم ببار و

رودهای ِ مهربانی را

در کوچه های ِ صبوری جاری کن !!

خدای ِ من !!

(( عشق )) را

به (( قلب ها ))

برگردان و

(( کینه ها )) را

از (( دل ها )) ببر !!

خدای ِ من !!

در زمین ِ سوخته ی ِ احساس ِ ما

زنبق ِ ترانه بدم

و

نگاهمان را

از تصرف ِ بُخل و حسد برگیر و

رویاهایمان را

از حصار ِ دیوارها برهان !!

خدای ِ من !!

نان های ِ تلخ ِ آغشته به ریا را

از دهان های ِ تملق بینداز و

نعمتت را

به سفره ی ِ کسانی بیاور که

از سلوکِ چلچله ها و

از نجیب ِ نیاکانشان ،

حرف می زنند !!

خدای ِ من !!

کلماتِ رنج دیده را

از روی ِ دوش ِ نوشته های ِ بی نوا

بردار و

تنور  ِ بی تاب ِ عشق را

دوباره از

رقص ِ پروانه های ِ شعله ور ،

پُر کن !!

خدای ِ من !!

به آدم ها !!

توان ِ گذر از این روزگار  ِ بی اعتماد ،

به ترانه ها !!

قدرت ِ چیدن ِ حروف ِ سبز ،

به پرنده ها !!

تابِ جستجوی ِ راز  ِ گل ِ سرخ ،

به ماه !!

فرصت ِ بوسه گرفتن ِ از آسمان ،

به درخت !!

راهِ رسیدن ِ به الفبای ِ برگ و

به خورشید !!

طاقت ِ خیره شدن ِ به حوصله ی ِ زمین را

عطا بفرما !!

خدای ِ من !!

برای ِ همه ی ِ ستاره های ِ دل شکسته !!

اجازه ی ِ ورود به تالار  ِ آفتاب را

صادر کن و

از کران ِ روزها !!

گردبادی از دقیقه های ِ ناسروده ی ِ مهر بوز !!

خدای ِ من !!

زندگی را و نه زنده گی را !!

دوباره در میان ِ گاهواره ی ِ زمین ،

برایم

مرور کن !!


پی نوشت : پُر از عشق و عادت

                                        بدون ِ حسادت

                                                          دلم تنگِته ...


مهرنوشت : شکوه ِ شکفتن  ِ شکوفه ها بر شما مبارک ...



نوشته شده در یکشنبه 25 اسفند‌ماه سال 1392ساعت 02:40 توسط ر ف ی ق| 6 نظر|

در روزهایی که

فقط

دلتنگی ها

بر روی ِ بوم  ِ  دلم

نقاشی می شوند ،

باز هم

به نام  ِ عشق

به ضریح ِ نگاهت دخیل می بندم !!


***

به دست هایم بِنگر !!

این دست های ِ گیج ِ من

که روزی ، بوی ِ آب و آیینه می دادند ،

امروز ،

خاکستر ِ فراقِ تو را بر باد می دهند !!


***

دلم  برای ِ نزاکتِ باران ،

برای ِ قلمرو ِ آیینه ،

برای ِ شکوفه های ِ مُشرف به بامداد ،

برای ِ آتش بازی ِ سایه ها ،

برای ِ میهمانی ِ رویاها

تنگ شده است

من

دیگر تابِ

قفل های ِ زنگ زده ،

خیابان های ِ بُن بست ،

پیاده روهای ِ مضطرب ،

پرنده های ِ تاریک

و

مرگ و میر  ِ ترانه های ِ لال را

ندارم



 

نوشته شده در یکشنبه 27 بهمن‌ماه سال 1392ساعت 01:02 توسط ر ف ی ق| 10 نظر|

نام  ِ تو  

 

نام  ِ دیگر  ِ عشق ، 

 

نام  ِ ناگهانی  ِ احساس ، 

 

نام  ِ مستعار  ِ مهربانی ست  

 

نام  ِ تو  ... 

 

 

پی نوشت :  هوات خوبه ... پُر از عشقه !! 

 

نوشته شده در شنبه 28 دی‌ماه سال 1392ساعت 14:45 توسط ر ف ی ق|

ترمه ی  ِ تو نیلوفر  ِ صدای ِ خداست ... 

 

 

پی نوشت ( بایادی از فرزاد ِ فرزین ) : 

               تو روشن می کنی خورشیدو هر روز
                تو هر شب توی ِجلد ماه می ری

               بگیر دستامو محکم تا نیفتم
               زمین می لرزه وقتی راه میری
               دلم با خنده ی  ِ تو گرم میشه
               توُ  روزایی که دنیا سرد باشه
               تو رو حس می کنم می فهمم اینو
               یه زن می تونه گاهی مرد باشه
               یه زن می تونه گاهی مرد باشه ...

نوشته شده در سه‌شنبه 26 آذر‌ماه سال 1392ساعت 16:47 توسط ر ف ی ق|

محسن ِعزیز 

لطفا یکبار ِ دیگر چشمهایت را باز کن !! 

دارم برایت نامه می نویسم  

  

سلام  

دو هفته ای می شود که  

بی پرس و جو و بی گذرنامه  

از آسمان ِ تجلی گذشته ای و  

اجازه ی ِ ورود به تالار ِ آفتاب را گرفته ای !! 

و برای ِ فرشتگان ِ خدا  

ترانه و تبسم سوغات برده ای !! 

از احوالاتِ ما اگر خواسته ای ،  

ملالی نیست !! 

جز آنکه پس از رفتنت ، خورشید ِ قلبمان غروب کرده و  

آفتابگردان ِ احساسمان پژمرده شده  

خوشبختانه !! حالا که دارم برایت نامه می نویسم  

خورشید گرفته است و ابرها  

دلِشان به حالمان سوخته است و  

به حال و روز ِ ما می بارند و نمی گذارند که  

غم و اندوه ِ یکدیگر را از رفتنت ، ببینیم  

دلم نمی آید بنویسم که  

دیدن ِ کودکان ِ بی قرارت که  

به سمت ِ پنجره های ِ خواهش می روند و  

با زبری ِ نبودنت باز می آیند  

چقدر برایمان سخت است  

دلم نمی آید بنویسم که  

دخترکان ِ معصومت  

مثل ِ کبوترانی که نغمه هایشان را  

در بال های ِ آفتابی شان می ریزند ،  

از لابلا ی ِ مویه و گریه ِ بزرگ ترها ،  

خاموش می گذرند  

راستی این را هم بگویم که : 

دلِمان لک زده است ، 

برای ِ بودنت  

برای ِ خندیدنت  

برای ِ دغدغه هایت  

برای ِ خوبی هایت  

برای ِ تمام  ِ سال های ِ خوبی که با تو گذشت ... 

 

نوشته شده در سه‌شنبه 14 آبان‌ماه سال 1392ساعت 15:10 توسط ر ف ی ق| 19 نظر|

سلام ای عشق ِ از یاد رفته !! 

 

اعتراف می کنم که هنوز هم  

 

کولی ِ مهتابِ نگاهت  

 

در جلگه ی ِ اندیشه ام  

 

فانوس ِ خیال می شود و  

 

از اجاق ِ هاله ی ِ گونه هایت  

 

دودِ آیه های ِ آه  

 

بر دلم می ریزد !! 

 

سلام ای مهر ِ مانده در جان !! 

 

اعتراف می کنم که هنوز هم  

 

نیلوفر ِ کلامت  

 

در لحظه های ِ ساکتِ آدینه ام  

 

برکه ی ِ خیال می شود و  

 

چون روح ِ آب  

 

که از پُل ِ آیینه می گذرد  

 

بر قشلاق ِغرورم  

 

بارقه ی ِ آفتاب می ریزد !! 

 

 

پی نوشت : خالی تر از همیشه ی ِ هر هیچ ام !! 

 

 

روز نوشت : خانه ی ِ سیندرلا پُر است از لنگه کفش هایی که  

                 کسی به دنبالشان نمی گردد !! 

                      کاشکی سیندرلا فقط یک جُفت کفش بیشتر نداشت !! 

نوشته شده در سه‌شنبه 19 شهریور‌ماه سال 1392ساعت 13:23 توسط ر ف ی ق| 13 نظر|

پاییز  ِ انتظار   

رنج ِ کهنه ی ِ عاشقی   

جان ِ تَرَک خورده ی ِ من   

نیمکت های ِ عادتِ احساس  

 

و فوّاره هایی از رویا  

 

که در انحنای ِ واقعیت از یاد می روند !! 

 

و من که  

 

زیر ِ سنگچین ِ دروغ ِ بزرگی بنام (( عشق )) 

 

تا می شوم !! 

 

و من که  

 

در مقابل ِ هجوم ِ عناصر ِ گستاخ ِ بی وفایی و نارفیقی  

 

می شکنم !! 

 

کاشکی یکی مثل ِ آینه  

 

مرا به مهمانی ِ خورشید های ِ پشت ِ پنجره دعوت می کرد !! 

 

کاشکی یکی مثل ِ باران  

 

مرا غُسل می داد و غبار ِ احساسم را می شست !! 

 

کاشکی یکی مثل ِ ابرها  

 

مرا سوار ِ بر بال ِ رویا می کرد و به آسمان ها می بُرد !! 

 

کاشکی یکی مثل ِ آسمان  

 

مرا از زمین جدا می کرد !! 

 

پی نوشت : بیا و باز هم  ، با حریر  ِ نرم  ِ احساست ،   

                    

                  ترمه ای از رویا بباف !!

نوشته شده در یکشنبه 27 مرداد‌ماه سال 1392ساعت 13:48 توسط ر ف ی ق| 18 نظر|

سی و نه سال  

از آن روزی که من  

پنجره یِ چشمانم را باز کردم و  

زندگی برایم آغاز شد ، می گذرد  

سی و نه سال  

از آن روزی که من  

جاجیمِ روزهایم را  

در این دنیایِ بی تقویم پهن کرده ام ، می گذرد  

و من در تمامِ این سال ها  

گاهی پُر شده ام از اجابتِ آن چه می خواستم و  

گاهی در میانِ کوچه هایِ ناگزیر  

برستونِ گردبادِ حوادث تکیه داده و  

به زیستن بسنده کرده ام !! 

اما با اینهمه  

سی و نه سال است که من  

همیشه پُرم از بالِ خواهشِ پرواز !! 

سی و نه سال است که من  

با (( عشق )) زندگی می کنم و  

به ((معشوق )) دل می سپارم و  

در (( عاشقی )) تکرار می شوم و  

با (( یک اشاره یِ ابرو )) از (( هرچه رنگِ تعلق )) است ، آزاد می شوم و  

در پیش ِپایِ (( خدایی که معشوق را آفرید )) خم می شوم و  

از ((تکبیرة الاحرام )) تا (( والسلامِ )) عاشقی را با  

((بندبندِ)) احساسم و (( جزجزء )) تارو پودم می خوانم و  

در کرانه یِ (( دلدادگی )) 

از (( کوهِ بیستون )) برمی آیم !! 

سی و نه سال است که من  

در سه تار ِ (( عبادی )) آتش رصد می کنم و  

با آواز ِ (( شجریان )) تبخیر می شوم و  

با چهره یِ (( شکیبایی )) صفا می کنم و  

در کلام ِ (( شریعتی )) ذوب می شوم و  

رنگِ آبیِ (( استقلال)) مرا به یادِ آسمان می اندازد !! 

آری ، سی و نه سال است که من عاشقم ... 

 

پی نوشت اول : سی و نه سال است که پدر و مادرم به پایِ من سوخته اند و  

با تمامِ بدی هایم ساخته اند  ، سپاس بودنشان را ... 

پی نوشت دوم : در این سی و نه سال بهترین هدیه ای که از خدا گرفته ام ،  

دخترم (( کیمیا )) ست ... 

پی نوشت سوم : هنوز هم فکر کردنِ به اینکه تو هم (( متولدِ ماه تیر )) ی ،  

خوشحالم می کند ... 

پی نوشت چهارم :  ای همیشه دریا 

                          ای همیشه آبی  

                          ای تمامِ خورشید  

                          ای همیشه گرما  

                          سردِ سرد است اینجا 

                          باز کن پنجره را  

 

نوشته شده در جمعه 28 تیر‌ماه سال 1392ساعت 02:16 توسط ر ف ی ق| 22 نظر|

یادت هست !! 

آن شب ِ مهتابی که ماه دخیل ِ غربتِ خود را به آسمان بسته بود  

آمدی و  

نگاه خسته ی ِ مرا پُر از ستاره کردی و  

من  

بعد از آن همیشه بی قرار شدم !!  

یادت هست !! 

گوش هایم !! 

همیشه ، در انتظار ِ شنیدن ِ حروفِ ناشنیده ی ِ مهربانی ات  

صف کشیده بودند و  

چشم هایم !! 

همیشه ، روی ِ بُهتِ واژه های ِ صداقتت  

خواب می رفتند و  

این تمام ِ قصه ی ِ بغض های ِ نانوشته ی ِ من نبود !! 

یادت هست !! 

پاهایم !! 

همیشه ، کنار ِ ضریح ِ بنفشه های ِ گونه ات ، تا می شد و  

دست هایم !! 

همیشه ، رگ های ِ مُلتهبش را از عطر ِ رازیانه های ِ حضور ِ  

تو سیراب می کرد و  

قلبم !! 

همیشه ، با یادِ تو به سمتِ پنجره های ِ خواهش می رفت و  

این تمام ِ قصه ی ِ بغض های ِ نانوشته ی ِ من نبود ... 

  

پی نوشت : شبی با خیال ِ تو همخونه شد دل  

                نبودی ، ندیدی ، چه ویرونه شد دل  

                نبودی ، ندیدی ، پریشونیامو  

                فقط باد و بارون شنیدن ، صدامو  

 

نوشته شده در شنبه 18 خرداد‌ماه سال 1392ساعت 09:40 توسط ر ف ی ق| 19 نظر|

من از قرونِ دور آمده ام  !!

از آن زمانی که نمی شد ، احساس را مثلِ ِ یک الماس

لای ِ ترمه ای پیچید و رها کرد !!

از آن زمانی که نمی شد از کلاغ ها خواست تا مثل ِ کبک ها

راه بروند !!

از آن زمانی که نمی شد تصور کرد که جوجه تیغی ها ،

تیغ هایشان  را از پَر ِ طاووس ها با ارزش تر بدانند !!


من از قرونِ دور آمده ام !!

از آن زمانی که گاو هایش فلسفه نمی بافتند و

گوسفندهایش حکمت تدریس نمی کردند !!

از آن زمانی که نهنگ هایش را به بهانه ی ِ دریادلی کنسرو نمی کردند

و از آن زمانی که سرودِ بامدادان در انحصار ِ بوقلمون ها نبود !!


من از قرونِ دور آمده ام !!

از آن زمانی که میزانِ انسان بودن را با ارزشِ دلار تعیین نمی کردند !!





نوشته شده در شنبه 21 اردیبهشت‌ماه سال 1392ساعت 00:28 توسط ر ف ی ق| 19 نظر|

تنها شده ام و

خورشید : چشم هایش را فرو بسته است و

ماه : قصد ندارد که حضور ِ خویش را اعلام کند و

دریا : از تکاپو بازمانده است و

من : سنگینم و خاموش ، چون دَرد ، چون نبودن و

عشق : تنها پُلی است میانِ دو تهیا

زمان : بویِ نا می دهد و معنایِ ماندن و

فراموشی : زلال ترین حقیقت است و

هوشیاری : افسانه و

حقیقت : هنوز هم سراب و

من : باز هم احساس ِ غربت می کنم

زمین : هنوز هم اسیر ِ آسمان است و

روزهایم : آواره ی ِ معنایند و

سوختنِ من : بی پایان است

با اینهمه ،

            این کوچ ، برایِ من ، سر آغازی دوباره است ...


نوشته شده در یکشنبه 25 فروردین‌ماه سال 1392ساعت 20:33 توسط ر ف ی ق| 13 نظر|

به اندوهی که از شعله زار ِ نگاهِ تو فواره می زند ،

می اندیشم و می گویم ،

یا محول الحول والاحوال

به رنج ِ کهنه یِ عاشقی ،

در کوچه های ِ گریه و شیدایی ،

می نگرم و می گویم ،

یا مقلب القلوب و الابصار

به عاشقی که

خونِ بنفشه های ِ جوان را

با ارغوانِ شعله ای

در قلب ِ کوچکِ پروانه ، پاس می دارد

می اندیشم و می گویم ،

حول حالنا الی احسن الحال

به شب هایی که

گریه های ِ عاشق و عشوه های ِ معشوق را

بر جانماز ِ بلندِ عشق

باور نمی کند ،

می نگرم و می گویم ،

یا مدبر الیل و النهار


خدایا حول حالنا الی احسن الحال می خواهم ،

پرده را بردار و بگذار که

احساسم هوایی بخورد !!

بار الها مدبرالیل و النهار باش و

کمک کن تا صبح ها که خورشید در می آید

دوباره متولد بشوم !!

پروردگارا ، محول الحول و الاحوال کن

تا ریه هایم از ابدیت پُر و خالی شود

و هیجان را کمی پرواز دهم و

ساده باشم !!

ربنا یا مقلب القلوب و الابصار

بگذار غریزه ، پی ِ بازی برود و

عاشق و معشوق

پشتِ دانایی اردو بزنند و

با چشم هایی باز و قلب هایی بزرگ

عاشق شوند !!


راستی یا مقلب القلوب و الابصار !!

چرا آدم ها این روزها

ردِ بهار را از آدم برفی می پرسند !!؟

یا مدبر اللیل و النهار !!

چرا سبزه ها دیگر قد نمی کشند !!؟

یا محول الحول و الاحوال !!

چرا اولین لحظه ی ِ سال ،

دیگر ،

ختم ِ روزهای ِ بی بخار ِ تکراری نیست !!؟

گشایش گره فقط در دستان توست

حول حالنا الی احسن الحال !!


پی نوشت : شکوهِ شکفتن ِ شکوفه ها بر شما مبارک باد ...


نوشته شده در شنبه 26 اسفند‌ماه سال 1391ساعت 12:03 توسط ر ف ی ق| 19 نظر|

باز باران

باترانه

با گوهرهایِ فراوان

می زند بر بامِ خانه

یادم آمد

کودکی ده ساله بودم

نرم و نازک

چست و چابک

تویِ ...

نه !! اشتباه نکنید !!

من آن موقع تویِ جنگل هایِ گیلان نبودم !!

من آن موقع جایی دیگر ، باران را با ترانه ها و گوهرهایِ فراوانش حس می کردم

من آن موقع جایی بودم که

آن قَدَر بلند بود

و آن قَدَر بالا بود که

انگار نزدیکِ خدا بود !!

و گویی

مرغ های ِ سعادت که از عرش می آمدند

انگار که در شهرکرد که

بامِ ایران بود می نشستند !!

و من آن وقت ها چقدر خوشبخت بودم که

آن جا بودم و می نشستم و

ماه را به سفره ی ِ سلام و سنبله دعوت می کردم و

طُره طُره ترمه رویا می بافتم و رویِ

شانه های ِ آینده می انداختم و

فکر می کردم که

باران و بامداد

دست به دستِ هم داده اند

تا از وجودِ دوگانه شان ، آفرینه ای دیگر گونه ، برایِ من بیاورند!!

اعتراف می کنم که آن وقت ها

با تمامِ بچگی هایم !!

در را به رویِ پروانه ها و پرنده هایِ گمشده ، می گشودم تا

اسیرِ پنج دری ها و تاق نماهای ِ زیبا نشوند !!

اعتراف می کنم که آن وقت ها

وقتی که شب ، جان می داد برایِ گم شدن ِ در لحظه ها ،

قایم موشک بازی ، می کردم و

بازی ِ دلچسبِ سُک سُک برایم انتها نداشت !!

اعتراف می کنم که آن وقت ها که بچه بودم ،

دوست داشتم که مثلِ(( یغما گلرویی ))

با گالیور به سرزمینِ لی لی پوت پا بگذارم و

شِنِل قرمزی را از پنجه یِ گرگ بدزدم و

نگذارم که مسافر کوچولو تویِ برهوت ، گُم بشود و

رابین هود اسیرِ داروغه باشد !!

آرزو می کردم که زورو باشم و تَرکِ اسبم بنشینم و

روی ِ دیوارِ ستم  ، علامتِ    ضد !! بکشم و

یک وقت هایی هم مثلِ گالیورمی شدم وعاشقِ فِلِرتیشیا !!

چقدر دوست داشتم که تولد بگیرم و

تام سایر و هاکِل بِری و تام و جری و پلنگِ صورتی را دعوت کنم !!

آخ که بزرگ شدم و عاقبت مثلِ پینوکیو آدم نشدم !!

پی نوشت :کودک که بودم ، همیشه آخرِ قصه یِ باران ، اولِ رنگین کمان بود

اما حالا چی !!

هرچه باران می بارد ...

نوشته شده در چهارشنبه 16 اسفند‌ماه سال 1391ساعت 01:07 توسط ر ف ی ق| 14 نظر|

تا همین حالا ، خیال ِ سبز  ِ تو بامن بود  !!

تا همین حوالی ،

که از پشتِ چشم های ِ نمناک و بارانی ام ،

تو را با لهجه یِ گل های ِ نیلوفر صدا کردم !!

و تو دوشادوش ِ تمام ِ موج های ِ دریا

خیز برداشتی و مرا

به سمت ِ ساحلی که

مرواید های ِ احساس در آن می درخشد ،

بردی !!

و هیچ نترسیدی که باد بیاید و

به گوشه ی ِ قبای ِ دریایی ات بر بخورد و

حتی نپرسیدی که در فرهنگِ

آنانی که رسم ِ نوازش ، در غم های ِ خاکستری شان گم شده ،

این ایثار ، یعنی چه !!

آری

من این جا ،هنوز هم

کنار ِ خیال ِ تو هستم !!

هنوز هم گاهی وقت ها ، دلم ابری می شود و

بی قراری از سر و رویم می بارد !!

هنوز هم گاهی وقت ها ،‌خیال و خاطره را با تیر و

کمان ِ عادت نشانه می روم !!

هنوز هم گاهی وقت ها ، بین خودم و عشق ،

وقفه می اندازم و گاهی برای ِ عشق

باز هم می میرم !!

هنوز هم گاهی وقت ها ، بین ِ آسمانِ فردا و زمین ِ

دیروز ، گیر می کنم و

دست و دلم را به زنجیر می کشم و گاهی وقت ها

برای ِ به دست آوردن ِ قرار ِ پرواز ،

بی قراری می کنم !!

و هیچ نمی ترسم که به گوشه ی ِ قبای ِ آبی ِ دریایی ات

بر بخورد و هیچ نمی پرسم که در فرهنگ ِ آنانی که عشق را

در غم ِ نان گم کرده اند

این بی قراری ها ، یعنی چه !!



پی نوشت : تولدانه ای برای ِ یک فرشته که در بیست و نهم بهمن

به زمین تبعید شده است !!


_ رگبار آرامشی و با آمدنت

حس ِ همان لحظه ای را تداعی می کنی که

باران بر گونه ها می نشانَد

من اما

نازدانه ی باغ ِ مهربانی ات می نامم

تو را که

از جنس ِ احساس ِ یک بوته ی ِ نسرینی

سر آغاز ِ تو که

مبدا تاریخ و تقویم ِ مهربانی است ، مبارک


نوشته شده در دوشنبه 30 بهمن‌ماه سال 1391ساعت 12:50 توسط ر ف ی ق| 12 نظر|

سلام ای سوگلی همیشه ها 

ای روحِ هزار و یک شب ِ من   

زمستان است و  

یخبندانِ مهربانی و  

من  

با چمدانی پُر از جدایی 

عازمِ قشلاقِ غرورم شده ام   

ای دریایی ترینم  

این فصلِ مسمومِ بی وفایی 

این هُرمِ هجرتِ نَفس هایِ تو  

عجیب  

نَفَس هایم را به شماره انداخته است  

 

ای شهرزادِ آرزوهایِ همیشه ام  

می ترسم !! 

می ترسم که این زمستان را بهاری نباشد و  

جلگه یِ شب اندیشه ام ، بی کولیِ نگاهِ تو روشن نگردد  

ای شولایی ترینم  

پَرِ پَروازم یخ زده و گردبادِ شعله یِ احساسِ تو ،  

هم ، یاری ام نمی کند !! 

دیگر از زورقِ آفتابِ اندیشه یِ تو نورِ خیال نمی چکد 

 

کاش می آمدی و  

قفلِ حصارِ شبِ افکارِ مرا می شکستی و  

منِ شیدایی ترین ات  

گِلِ تَن را در شطِ یادِ تو می شُستم  

کاش ... 

نوشته شده در شنبه 16 دی‌ماه سال 1391ساعت 17:07 توسط ر ف ی ق| 20 نظر|

۱  

یک کاسه از صداقتِ بغض هایت را به من بده 

من با معجزه ی اشک های ِ تو تطهیر می شوم ... 

2  

ای رفیق ِ روزهای ِ بی کَلَک !! 

وقتی که نیستی  

دقایق ِ (( تو کِی از راه می رسی )) آزارم می دهند !! 

3  

ای ترجمانِ خاطره های ِ ماندگار  

وقتی تو نیستی  

تنها پناهِ غربتِ من ، خواب دیدن است  !! 

 

پی نوشت : چقدر خوشحالم که بانوی ِ آب و آیینه !!  

               به عُرفِ سوسن ها  

              و به لطفِ پروردگار  

              دوباره مشق ِ نور می نویسد ...

نوشته شده در چهارشنبه 29 آذر‌ماه سال 1391ساعت 14:20 توسط ر ف ی ق| 16 نظر|

1 2 3 >>
Design By : Mihantheme

آرشیو کد آهنگ